Jouw seksuele natuur

De afgelopen maanden volg ik de training van Helena, een reis die me steeds dieper brengt in de wereld van intimiteit, lichaamsbewustzijn en de zachtheid van echt contact. In deze blog neem ik je graag mee in mijn ervaring van het tweede trainingsweekend, een weekend dat me opnieuw liet voelen hoe helend het is om aanwezig te blijven, te ontvangen en me te verbinden met mezelf én de ander.

Terwijl ik naar het tweede weekend toereed, voelde ik opnieuw die mix van nieuwsgierigheid én, om eerlijk te zijn, ook een kleine tegenzin. Bijzonder toch, hoe er soms weerstand zit op écht verbinden. In mijn leven is het lang veiliger geweest om me wat afzijdig te houden, niet op te vallen, niet gezien te worden. Misschien was dat gewoon wat ik kende.

Maar hier gaat het juist óver gezien worden. Geen ontsnappen aan. En eigenlijk is dat perfect. Want intussen weet ik: de meest pure vorm van liefde ontstaat in de intimiteit met mezelf én met de ander. En ik vind het trouwens heerlijk dat dit een training is waar we onze kleding gewoon aanhouden. Dat geeft net genoeg kaders om buiten mijn comfortzone tóch comfort te ervaren.

Zodra ik Helena’s zalige natuurhuisje binnenstapte, overviel me direct een blij gevoel. Wat zijn dit toch eigenlijk een fijne mensen! En wat maken we samen een bijzondere reis. Ieder met ons eigen thema’s, onzekerheden en tegelijk allemaal ook ergens hetzelfde verlangen. Anders waren we hier niet.

Ik begon de dag met hoofdpijn en voelde me niet helemaal fit. Toch was ik er. Gelukkig bleken meer mensen met wat weerstand te komen opdagen. En tóch proefde ik bij iedereen dezelfde toewijding: om dit pad te lopen en ons open te stellen voor alles wat Helena ons zou aanreiken.

Heling hoeft niet altijd te zitten in teruggaan naar onze oude pijn. Soms ontstaat heling juist door nieuwe ervaringen toe te laten, ervaringen die oude patronen overschrijven. Want als je eenmaal een nieuwe ervaring hebt waarin je wél liefde, aandacht of warmte ontving, wordt dat een herinnering en dus ook een nieuwe realiteit. En dat wat je kent, trek je vaak vanzelf opnieuw aan. Dat zijn simpelweg de kosmische wetten.

En precies dat is waar dit trainingstraject voor staat: vertrouwen, heling, en ruimte om te genieten van onze seksuele natuur. En dat woord seksueel kan wellicht beladen voelen, maar eigenlijk gaat het gewoon over het laten stromen van onze levensenergie. Over volledig mens zijn.

Ik stond tegenover een man. Mijn linkerhand op zijn hart, zijn linkerhand op mijn hart. Onze vrije handen hielden elkaar daaronder vast. We keken elkaar aan. Hij stond nét iets te ver weg, wat mijn lichaam onnodig spanning gaf. Na een korte innerlijke aarzeling vroeg ik voorzichtig: ‘Wil je een stapje dichterbij komen?’ Hij knikte en kwam dichterbij. Mijn lichaam ontspande. Onze blikken bleven verbonden. Ja… dat was best dichtbij.

Ondertussen bleef ik ademen want zonder adem voel je niet, en sluit je je af van de ervaring. Help mij te ontvangen, fluisterde ik in mezelf.

Tijdens de openingscirkel hadden we het al over beschikbaarheid. In hoeverre ben ik eigenlijk beschikbaar? Durf ik écht te ontvangen? De laatste maanden trok ik mannen aan die niet beschikbaar waren, bezet, te druk, afwezig. Onderweg naar de training voelde ik die vraag in me opkomen: Als dit is wat ik aantrek, wat zegt dat over mij? Hoe beschikbaar ben ík dan eigenlijk?

Terwijl ik in zijn ogen keek, gebeurde er iets in mij. Mijn sterke, liefdevolle volwassen energie zakte weg, en ineens stond daar een klein meisje: wanhopig verlangend naar liefde en steun.

Ik wilde het wegdrukken. Bang dat hij dit deel zou zien. Bang dat het te veel zou zijn. Bang voor afwijzing. Maar ik bleef ademen. Ik bleef aanwezig, bij mezelf én bij hem.

De tranen kwamen. Hij zag me. Ik bleef erbij. Bij hem en bij mij. En hij bleef.

Terwijl de tranen over mijn wangen liepen, veranderde er iets. Opluchting, zachtheid, een glimlach zelfs. Dit was intens, maar zó helend.

Ik had mezelf niet verlaten. En hij had míj niet verlaten. Al schrijvend voel ik opnieuw de tranen opkomen. Wat een dankbaarheid. Wat een geschenk.

Halverwege de namiddag voelde ik: het is op. De hoofdpijn was nog steeds ergens aanwezig en het was al behoorlijk intens geweest.

Helena introduceerde een nieuwe oefening, maar ik merkte dat ik er niet bij kon blijven. Ik voelde de ruimte om dit te zeggen en dat ik even niet mee zou doen. Dat ik even bij mezelf moest zijn. Dat was helemaal goed.

Terwijl de rest in tweetallen werkte, ging ik op een matrasje liggen. Was ik moe? Was het te veel? Of zat er nog een emotie onder de hoofdpijn die gezien wilde worden? Ik wist het niet. Alleen dat ik rust nodig had.

Hij, de assistent-begeleider kwam naar me toe: ‘Kan ik je ergens mee helpen?’

Alles in mij wilde zeggen: nee hoor, ik red me wel. Maar diep vanbinnen wist ik beter. Dit wás de oefening. Eerlijk zijn over wat ik nodig had.

‘Ik vind dit echt een uitdaging,’ zei ik. ‘Maar… ja. Ik voel dat ik wel wat steun kan gebruiken.’ Hij vroeg hoe. Een innerlijke stem zei zacht maar duidelijk: Judith, leer ontvangen.

Met enige schaamte vroeg ik: ‘Wil je me vasthouden?’

Hij ging tegen het raam zitten, gesteund door kussens. Ik nestelde me tussen zijn benen. Hij hield me vast.

Hij streelde mijn armen en mijn haar. En ik verzachtte.

Tranen kwamen. Iets kwam los, zonder woorden. Ik voelde me even heel erg geliefd, gedragen en veilig.

Mijn hoofdpijn verdween langzaam. En ik kon… genieten.

Kan het echt zó eenvoudig zijn? Zijn we niet vaak bezig met van alles te bereiken, terwijl het eigenlijk hierom gaat? Die diepe liefkozing. Die zachte aanwezigheid. Die ontspanning en intimiteit.

Het brengt me in stilte en nederigheid. Want als we dit met elkaar kunnen delen, oprechte menselijke aanwezigheid, hoe zou dat de wereld veranderen?