Ontdek jouw seksuele natuur

Weekend 3 Ontdek jouw seksuele natuur

Deze keer rijd ik met veel plezier naar het 3e weekend van de training ontdek jouw seksuele natuur. Het begint intussen als een ‘thuis’ te voelen, samen met de andere deelnemers. Ik ben op tijd en goed voorbereid. We starten de dag met beweging. De muziek gaat aan en Helena nodigt ons uit om al dansend bij iedere man even op bezoek te gaan. Een leuke manier om de verbinding weer aan te gaan.

Het is uiteindelijk een paar weken geleden dat we elkaar voor het laatst zagen. Ik merk hoe ik me bij de ene man net wat anders beweeg dan bij de volgende. Elke ontmoeting heeft zijn eigen dynamiek. Dan draaien we de rollen om.

De vrouwen blijven staan, dansend, en de mannen komen één voor één bij ons langs, tot ze besluiten weer verder te gaan. Ik dans, met hem, en dan draait hij zich weg. Auw. Dit doet pijn. Dat had ik niet zien aankomen.

Ik probeer het van me af te laten glijden en blijf dansen. De volgende man staat voor me. We bewegen samen. En ook hij draait zich om. Gaat verder.

Auw. Opnieuw die pijn.

En ik hoor een stem in mij die zegt: ‘Zie je wel, je bent niet leuk genoeg. Niet interessant genoeg om bij te blijven’. Ik probeer het opzij te zetten, maar als de volgende man bij me komt, heb ik me al iets terug getrokken. Ik doe nog mee, houd me groot, maar eigenlijk ben ik niet meer beschikbaar.

Bah. Ik ken dit gevoel zo goed.

Later, tijdens de check-in, merk ik hoe afwezig ik ben.

Ik zie mezelf toch ook het woord nemen en terwijl ik probeer uit te leggen hoe het met me is, overspoelen de emoties me en ineens zie ik het.

Ja. Zo voelde ik me vroeger bij mijn vader.

Ik moest zó mijn best doen voor wat aandacht. En als die er dan even was, was hij ook plots weer verdwenen.

Wat ben ik daardoor over mezelf gaan geloven? En hoe heeft dit mijn relaties met mannen later beïnvloed?

Helena kijkt me rustig aan en vraagt me of ik iemand uit de groep als vader wil kiezen. Ik ken het proces intussen. Ik weet wat haar intentie is. Ze wil me laten voelen hoe het óók kan zijn. Hoe het is om me geliefd en gekoesterd te voelen door mijn vader.

Iets wat er toen niet was. Heling is soms niets anders dan nieuwe, positieve ervaringen opdoen. Ervaringen die het oude overschrijven.

Ik kies mijn vader. Hij stemt in. En ik ga tussen zijn benen zitten. Dat voelt het meest veilig. Hij houdt me liefdevol vast. En dan gebeurt er iets onverwachts. Mijn lichaam verstijft. Mijn spieren trekken samen. En ik voel me koud. Helena begeleidt me zachtjes naar meer ontspanning.

Het leek even onmogelijk. Maar langzaam… werd mijn lichaam toch rustiger.

Dit had ik even niet zien aankomen. Misschien maar goed ook. En toch ben ik hiér precies voor. Voor deze heling. Om me met meer gemak, plezier en liefde te kunnen verbinden met de ander.

Later op de dag zitten we weer bij elkaar. We hebben zojuist een oefening gedaan. Een van de vrouwen vertelt in haar kwetsbaarheid wat er in haar leeft. Een man reageert, het lijkt om haar te steunen. Maar ze kan het niet op die manier ontvangen. Het raakt juist iets heel ouds en dieps in haar. Ze valt stil. Helena nodigt haar uit dieper te voelen. En ja, daar zijn we hier voor. Moedige mensen die bereid zijn om te voelen, te helen en verbinden. Dan komen er emoties.

Helena nodigt haar uit om iemand te vragen even haar moeder te zijn. Ik voel een ja. En ben vereerd dat ik deze rol voor even voor haar mag innemen. De eerste keer was het wat onwennig. Maar zodra je er zit, voel je het, alsof het echt zo is, die liefde van een moeder voor haar kind, je beleeft het helemaal.

Ze kruipt tussen mijn benen. En ik heb haar lief zoals een moeder haar dochter ontzettend graag ziet. Ze ontspant. Verzacht.

Ja. Bij Helena leren we ook ontvangen. En ontspannen.

Wat we vroeger misten, herhaalt zich vaak in onze relaties. En wij zijn hier om dat te veranderen.

In een paar uur is er alweer zoveel gebeurd. Tijd voor een fijne lunch. Nog een laatste keer voor de winter, met elkaar buiten aan tafel. We zetten samen alles klaar. Dit weekend staat in het teken van onze puberteit. Vooraf hebben we onze favoriete muziek uit die tijd doorgestuurd. We luisteren, delen, lachen en genieten van elkaars keuzes.

De één mocht uit en werd al snel vrij gelaten. Misschien wel tè vrij. De ander mocht nog niet en moest thuisblijven. En dan ook al die onzekerheden.

Hoe benader je een meisje? Of een jongen? Alle veranderingen in je lichaam.

We beleven het opnieuw. We dansen en geven onszelf de ervaringen waar toen geen ruimte of toestemming voor was.

En dan zie ik een papa, liefdevol gearmd aan de mama, tegen zijn zoon zeggen: ‘Lieve jongen, ga jij er maar op uit, en ja, het is oké dat je onzeker bent. En als je dan een meisje vraagt en ze zegt ‘nee’, weet dan dat dit niet over jou gaat. En als je het daar toch niet leuk vind, weet, je kunt altijd terugkomen naar ons. We zijn er voor je.

Dankjewel voor dit feest van ontmoeting, met onszelf en elkaar.